El Orfanato

Is de wereld eindelijk een beetje bekomen van de videoclip voor La Macerena, laten die Spaanse deugnieten toch niet alweer een nieuwe griezelfilm op ons los zeker…

Atonement

 

Deze week vond ik nog meer hatemail in mijn inbox dan gewoonlijk: blijkbaar werden het ineenstorten van het Afrikaans-Aziatisch internet en het plotse gebrek aan updates op deze pagina’s gezien als twee iets té toevallig samenlopende feiten. Om voor eens en altijd die geruchten dat Ozon gefabriceerd zou worden door 10-jarige weeskindjes in Indische sweatshops te ontkrachten, krijgt u vandaag mijn hoogstpersoonlijke Mening over de film Atonement. Een vluggertje van moetens, dus close your eyes, think of England en lees verder.

Hard Candy

Ik heb getwijfeld of ik de film Hard Candy hier zou bespreken. Hij dateert tenslotte al van 2005, dus ik zal nog weinig zieltjes kunnen redden uit de kluwen van dit misbaksel. Mijn psychiater zegt echter dat schrijven kan helpen bij het verwerken van traumatische ervaringen, en sinds ik die mens geen €250 euro per week betaal voor niets zal ik maar doen wat hij zegt door hier kort het verloop van deze pijnlijke kijkervaring proberen te reconstrueren.

From Dusk Till Dawn

De zomer is niet mijn seizoen. De meest idiote films worden de zalen ingegooid en de kranten worden nog meer overspoeld door onzin dan gewoonlijk. Het is uiteraard ook veel te warm, zelfs als het (zoals meestal in België) “abnormaal fris voor de tijd van het jaar” is. Maar dan komt de BBC plots aanzetten met een film als From Dusk Till Dawn.

The Science of Sleep

Nachtmerries, ik kan er over mee spreken. Toen ik vernam dat Michel Gondry een film had gemaakt zonder zijn befaamde partner-in-awesomeness Charlie Kaufman schoot mij onmiddelijk een reeks gruwelijke schrikbeelden door het hoofd: Paul McCartney & Wings, John Lennon & Yoko Ono, Guns ‘n’ Roses sinds midden jaren ‘90 aka Axl Rose and The Guys Who Aren’t Slash… enfin, mijn punt is duidelijk.