Okkervil River, 12 november 2007, AB Club

Het leven zit vol hartverscheurende keuzes. Niet Sophie’s Choice-hartverscheurend misschien, maar toch: soms scheelt het niet veel.

Zoals vanavond, toen de lieve mensen van de AB het voor mekaar hadden gekregen op één avond zowel The National als Okkervil River te boeken. Beiden zijn sowieso al redelijk fantastisch, maar nu wil het lot ook nog eens dat ze beiden dit jaar een schitterende nieuwe plaat uitbrachten. Na enkele crisisvergaderingen met een paar minder populaire Ministers van Staat en duizenden spelletjes iene-miene-mutte die de zaken alleen nog maar ingewikkelder maakten werd er dan uiteindelijk toch gekozen voor Okkervil River, wegens The National reeds (veel te kortstondig, maar soit) gezien op Dour en ook wel de intiemere sfeer van de AB Club. En, oké, ook wel de prijs: €10 tov €24 voor The National.

Bij aanvang van het optreden bedacht ik me dan ook dat de mannen van Okkervil River serieus uit hun pijp zouden mogen komen om The National te overtreffen. Frontman Will Sheff kon blijkbaar mijn gedachten lezen - geef die mens een programma op VijfTV - want hij zette meteen in met het kroonjuweel van recentste plaat “The Stage Names”. Het concept van dat kroonjuweel, “Plus Ones” heeft het als titel, is nogal gimmicky: de lyrics verwijzen naar een hoop oude klassiekers, maar dan +1 dus. Zo gaat het o.a. over de 100ste rode ballon, acht Chinese broer, de 97ste traan etc. Klinkt cheesy, maar in de praktijk werkt het wonderwel.

“Plus Ones”, dat op de plaat eerder ingetogen klinkt, krijgt live een flinke beat mee en de bijzonder enthousiaste drummer houdt die bijna heel de avond vol. Op die manier krijgt ook het oudere werk, dat mij aanvankelijk minder geschikt leek voor een live-setting, een fikse vitaliteitsinjectie. De groep pakt daarnaast uit met een aantal premières: “The President’s Dead”, in mijn ogen hun beste nummer tout court, krijgt zijn debuut als eerste deel van een medley met het briljante “Black” en nadat de reguliere set stomend afgesloten werd met een majesteuze medley van “Our Life Is Not a Movie or Maybe” en “For Real” krijgen we in de bisnummers een prachtige akoestische versie van “A Stone” geserveerd en als ultieme afsluiter zowaar zelfs het bloedmooie “Okkervil River Song”.

Voor die bisronde had Sheff trouwens een Brel-shirt aangetrokken (slijmbal!) en toen hij daarna nog eens een prachtige cover van Jo Lemaire’s “Je Suis Venue te Dire Que Je M’en Vais” neerzette (dubbele slijmbal!) voelde ik zowaar iets van nationale trots opwellen - dat was al geleden van die keer dat de Rode Duivels een vriendschappelijke wedstrijd in en tegen Nederland wonnen, het moet ergens in de vorige eeuw zijn geweest dus. Toen hij ons tegen het einde bedankte om naar zijn groepje te komen kijken, “terwijl er in de andere zaal zo’n fantastische groep staat”, wist ik zowaar niet meteen meer over welk bandje hij het precies had.

Ook opmerkelijk: het geluid klonk perfect, zelfs voor de mensen die zoals ikzelf helemaal vooraan, ver naar de linkerkant, gepositioneerd stonden. Mijn blik lovende adjectieven is nu echter helemaal leeg en sinds ik op dit uur geen nieuw exemplaar meer ga opentrekken zal ik volstaan met deze eindbalans: vijfsterrensoundmix, bovenmenselijke performance, ijzersterke setlist = een fijn avondje uit. Concert van het jaar? Awel ja, als u het zegt.