Sons & Daughters, 12 November 2005, Botanique (Rotonde), Brussel

Wat krijgt men als men de country van Wilco samenvoegt met de folk van Sixteen Horsepower, en dit alles overgiet met een vettige dosis garage à la MC5 en kompanen? Sons & Daughters, blijkbaar. (Suspensie opbouwen is nooit mijn sterkste punt geweest, sorry.)

Ik moet natuurlijk niet meer uitleggen dat zo’n mix tamelijk opwindend is, u heeft zelf ook oren, neem ik aan. Ik trok dan ook, zoals dat een brave jongen betaamt, richting Brussel voor het concert dat deze vrolijke Schotten daar zouden gaan geven. (Hey, die mensen komen helemaal uit de Highlands naar hier, je kan die daar niet alleen laten staan)

Nu goed, “concert” is eigenlijk geen adequate omschrijving, het was meer een wervelwind van hoekige en loeiende gitaren, mandolines (altijd leuk), nooit aflatende drums en ontzagwekkende oooooh-ho-hooooo en la-la-la duels tussen Paterson en Bethel, die als een Nancy Sinatra-on-speed stond te schreeuwen en briesen dat het een aard had. (Een bijzonder sexy aard, if I may add. Giggity, giggity.)

Geopend werd er met het nog mooi ingehouden “Fight”, dat weliswaar meteen overging in een hysterisch “Monsters”… vanaf dan waren de hoogtepunten niet meer op één hand te tellen, omdat het er dus meer dan vijf waren. Een stevig kletterend “Johnny Cash” (met nieuwe opgefunkte intro), een zeldzame en bijzonder sterke uitvoering van “Start to End”, een hijgend “Choked” en als afsluiter van de gewone set een aan ADHD-lijdend “Hunt”. De bisronde was kort, maar perfect: een razend “Taste the Last Girl”, gevolgd door de bloed-stollende (heb je hem?) afsluiter “Blood”, die -ondanks zijn bloedstollendheid- op bepaalde plaatsen het bloed toch ook weer net in beweging bracht, if you catch my drift – wink wink nudge nudge.

Het had gerust nog wat langer mogen duren, too much is namelijk misschien wel greed, maar too much I need.

Hierbij dan ook mijn excuses aan de mens met de blauwe Audi die geparkeerd stond net buiten de Botanique, maar die overtollige adrenaline moest er toch op één of andere manier uit en aangezien ik aan de uiterst charmante merchandisestand net een nieuwe aansteker had gekocht…